Ik voel me zo verschrikkelijk alleen, ik ben verward. Zo verdrietig en zit hier met drang. Ik wil mezelf zo graag beschadigen en dat gevoel is er werkelijk al weken. En ik heb het gevoel dat mijn verwardheid alleen weggenomen kan worden door een keer wél toe te geven aan die drang. Maar als ik dan denk 'What would Jesus do?' - want ja, ik probeer Hem overal in te betrekken... Als ik dan denk dat ik op Hem wil lijken, dan heb ik het gevoel dat ik niet toe kán geven. Dan sla ik volledig lam, maar ondertussen loopt de spanning op, en wordt de drang met de dag erger. Ik wacht tot de bom een keer barst. En het feit dat ik zo ontzettend in de war ben, wil eigenlijk al zeggen dat ik het te hoog op heb laten lopen. En het stomme is, dat, de enige manier die ik ken om die spanning te ontladen, nog altijd zelfbeschadiging is. Het is als... hoe moet ik het omschrijven? Iets dat je uit kunt blijven stellen... Je kunt het lang uitstellen, een dag, een week, een maand, een paar maanden zelfs misschien... maar uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment waarop uitstellen ook niet meer gaat. En weet je, dan maakt het vaak niet eens meer uit of het slecht gaat of dat het op dat moment wel meevalt. Na een bepaalde tijd moet die spanning gewoon weg, verdwijnen. En of ik dan vrolijk, neutraal, verdrietig of zelfs wanhopig ben, dat doet er dan al niet eens meer toe. Het is dan gewoon... het is te lang geleden. En ik zal mezelf dus ook niet snel beschadigen als ik in crisis ben, of compleet wanhopig. Het gaat bij mij voornamelijk om hoe lang geleden het al is. En dan gebeurd het drie keer en is het voor een paar maanden weer klaar. Het is een behoefte die eens in de zoveel tijd vervuld moet worden. Dan pas kan ik weer door. Als ik dat niet doe, raak ik compleet de weg kwijt. Uitstellen kan, maar afstellen nooit. En ik haat het, want wanneer is het moment daar dat zelfbeschadiging definitief niet meer nodig is?

 

 

Toen ik dit las, vertelde ik ook hoe boos, hoe wanhopig ik was. Want de tekst uit Mattheüs 6 wilde in mijn ogen zeggen dat ik nooit vergeven zou worden, omdat ik zelf niet kon vergeven. Wat mij nu is overkomen, zorgt ook daarom voor zoveel rust, zoveel vrede binnenin mij. Want ik had nooit gedacht dat God deze weg met mij zou gaan. Dat dit God's plan was. God's wegen zijn ondoorgrondelijk. Maar zoveel mooier dan mijn eigen plan zou kunnen zijn!

 

... Gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.

 

 

Het is een zin uit het 'Onze Vader' die in het Bijbelboek Mattheüs staat en ik heb het vaak gebeden zonder te weten wat deze woorden eigenlijk wilde zeggen. Deze woorden zeggen niet alleen dat wijzelf om vergeving mogen vragen - deze woorden zeggen ook dat wij anderen hun schuld zullen vergeven! En vergeving is een lastig thema. Ik ben ongetwijfeld niet de enige die daarmee worstelt. Ik heb hierin een weg kunnen vinden. Na een jarenlange worsteling, omdat ik dacht nooit te kunnen vergeven wat mij is aangedaan... na al die jaren heb ik eindelijk God kunnen betrekken in die worsteling. Dit is me nooit eerder gelukt. Ik durfde God amper onder ogen te komen als het vergeving betrof, ik schaamde me. Ik vroeg zelf wel om vergeving, maar een ander vergeven was er niet bij, terwijl ik ondertussen wel het 'Onze Vader' bad. Zoveel woede die in mij leefde, en ik heb me daardoor nooit volledig aan Hem kunnen overgeven. Ik betrok God pas in de worsteling op het moment dat ik tegen mezelf kon zeggen 'Ik kan zo niet door, ik  moet dingen afsluiten, ik kan, wil niet haatdragend blijven en ik heb God daarin nodig.' Ik bad God of Hij mij de weg wilde wijzen die ik moest gaan. Zelf dacht ik dat deze weg naar aangifte leidde, ik was hier serieus mee bezig, was aan het onderzoeken wat het me zou opleveren en wat het me zou kosten. Ik bad, en ik kreeg vervolgens teken op teken, antwoord na antwoord... Het begon met een preek in de kerk die aansloot op dit thema. Vervolgens een gesprek met een kerkgenoot wat me met mijn neus op de feiten drukte - aangifte zou meer kosten dan dat het me zou opleveren. En de antwoorden bleven komen. Ik kon er niet onderuit; De weg die ik moest gaan, leidde niet naar aangifte. Aangifte was slechts het voeden van mijn woede. De weg die ik moest gaan, leidde naar vergeving. En ik was daartoe bereid. Als ik niet haatdragend wilde blijven, moest ik vergeven. En dat wílde ik ook. Het was de enige manier om rust te creëren in mezelf. De enige manier waarop ik God weer aan zou kunnen kijken. De enige manier waarop ik eindelijk aan herstel kon gaan werken, kon genezen. Ik sprak één van degenen waar het om draaide, ik stuurde een bericht dat ik wilde vergeven, wilde afsluiten wat er was gebeurd, geen haat meer wilde voelen. En het was het beste besluit wat ik kon nemen. Ik kreeg de bevestiging dat het goed was, toen ze mij schreef dat ze haar leven aan God had gegeven. En ik heb werkelijk verandering bij haar gemerkt.

 

Ik heb eindelijk mijn rust hervonden, ik heb eindelijk geen angst meer, geen woede. Ik kan God weer aankijken zonder schaamte. En ik heb eindelijk het besef hoe belangrijk vergeving is, en waarom vergeving zo belangrijk is. Want eindelijk is herstel mogelijk. Eindelijk mag ik ervaren hoe het is om werkelijk vrij te zijn. Niet meer gevangen in woede, angst en haat.

 

Ik dank U, Heer, voor deze openbaring. Met heel mijn hart ben ik U dankbaar. Ik wil leven naar Uw wil, ik wil mijn leven aan U toewijden. Heer, ik wil dat U mijn nummer één bent. Niemand is belangrijker dan U, Heer.